CZWARTY RAZ ZŁOTO!

Wiele emocji przysporzył kibicom pojedynek Natalii Partyki o złoty medal na tegorocznych Igrzyskach Paraolimpijskich w Rio de Janeiro. Choć po samym wyniku – 3:0 - wydawać by się mogło, że Natalia pokonała Chinkę Qian Wang bez większych problemów, to jednak w rzeczywistości spotkaniu towarzyszyły ogromne emocje. Szczególnie wysokie w drugim secie. Natalia broniła już nawet piłek setowych, ale ostatecznie zdołała przełamać rywalkę, wygrywając tę partię 18:16! To był zdecydowanie najważniejszym moment tego pojedynku. Chinka bowiem była po nim wyraźnie podłamana i w trzecim secie całkowicie oddała pole naszej zawodniczce.

Tu trzeba przypomnieć, że jest to kolejny, czwarty tytuł mistrzowski i czwarty złoty medal na czwartych z kolei Igrzyskach Paraolimpijskich zawodniczki, która na początku swej błyskotliwej kariery reprezentowała wejherowski klub - Integracyjne Stowarzyszenie Sportowe START. Tak pisałem o Natalii w okolicznościowej książce wydanej w 2007 roku z okazji 40-lecia ISS START Wejherowo.

„Urodzona 27 lipca 1989 r. w Gdańsku. Ojciec Andrzej, matka Alicja z d. Beling. Ma też siostrę Sandrę. Jest uczennicą maturalnej klasy Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku. Zawodniczka dwóch klubów: ISS "Start" Wejherowo i SKTS Sochaczew (wśród pełnosprawnych).

Natalia miała zaledwie 7 lat, gdy na sali sportowej dostrzegł ja nieżyjący już trener Aleksander Mielewczyk. Po dwóch dniach doszło do spotkania przedstawicieli wejherowskiego "Startu" – Krzysztofa Ruchalskiego i Tarasa Strzeleckiego – z Natalią i jej mamą Alicją. Obecny był też trener Aleksander Mielewczyk. Rozmowa była owocna: Natalka "na serio" zaczęła trenować tenis stołowy i wkrótce przyjechała na pierwsze zgrupowanie zorganizowane przed Mistrzostwami Polski przez wejherowski "Start" w Cetniewie (maj 1997 r.) prowadzone przez Tarasa Strzeleckiego. W pierwszych swych mistrzostwach Natalia zajęła wysokie V miejsce. Ale już rok później, na MP w Grudziądzu zdobywa 3 srebrne medale: indywidualnie, w deblu wraz z Beatą Knigo oraz mikście z Andrzejem Ugorskim.

Szybko robi postępy grając także w turniejach i zawodach dla pełnosprawnych sportowców. Staje się zawodniczką dwóch klubów: dla niepełnosprawnych i dla zdrowych.

Natalia ma wspaniałych rodziców. Na kolejne zgrupowania przyjeżdża z tatą, a także z siostrą. Jej rodzina jest po prostu zaprzyjaźniona z całym sportowym środowiskiem. Jeżdżą z Natalią na wszystkie możliwe turnieje i zawody.

- Od wczesnego dzieciństwa Natalka była rzucona "na głęboką wodę" – mówiła jej mama w jednym z wywiadów. – Nie miała żadnej taryfy ulgowej, Wszystko po to, by dała sobie radę w życiu. Na szczęście córka potrafi szybko regenerować siły po ciężkim treningu czy zawodach. Wyczynowy sport, przynajmniej na razie, nie przeszkadza jej w nauce. Natalia ma bardzo dobre oceny i mam nadzieję, że dalej poradzi sobie równie dobrze.

- Natalia to wyjątkowa dziewczyna – tak mówił o niej mistrz nad mistrze, czyli śp. Andrzej Grubba.”

I miał rację. Mimo tak młodego wieku Natalia ma już na swoim koncie 4 złote medale Igrzysk Paraolimpijskich, kilkadziesiąt medali Mistrzostw Świata i Europy. Warto podkreślić, że swoje pierwsze medale ME zdobyła mając 10 lat! Był to brąz indywidualnie i złoto w drużynie. Rok później zadebiutowała na Igrzyskach Paraolimpijskich w Sydney w 2000 roku, czyli w wieku 11 lat, będąc najmłodszą uczestniczką imprezy. A pierwszy złoty medal igrzysk paraolimpijskich zdobyła w 2004 roku w Atenach w grze pojedynczej. Miała wtedy zaledwie 15 lat! Potem, na kolejnych Igrzyskach, już nie było od niej lepszych.

Dodajmy, że Natalia Partyka i niepełnosprawna zawodniczka z RPA Natalie du Toit były jedynymi olimpijkami, które wystąpiły podczas IO w Pekinie 2008 jak i paraolimpiady 2008, która odbyła się na tych samych obiektach wkrótce po zakończeniu igrzysk dla pełnosprawnych. W styczniu 2009 otrzymała statuetkę „Championa” w 74. Plebiscycie "PS" i TVP na Sportowca Roku 2008.

- Tenis stołowy jest moją największą pasją - mówi o sobie Natalia - i tak naprawdę nie wyobrażam sobie życia bez celuloidowej piłeczki. Mimo tego, że sport to wiele wyrzeczeń i dni spędzonych poza domem to nigdy nie żałowałam, że zaczęłam trenować, ponieważ wszystkie lata spędzone na treningach i turniejach wiele mnie nauczyły. Gra sprawia mi dużo radości i satysfakcji więc z tenisem stołowym na pewno wiążę swoją przyszłość. Chciałabym grać na wysokim poziomie przez najbliższe kilka bądź kilkanaście lat i mam nadzieję, że w tym czasie uda mi się zrealizować moje sportowe cele i marzenia. A jest ich całkiem sporo. Jak na razie moja kariera zmierza we właściwym kierunku i mam nadzieję, że nadal będę podążać właściwą drogą , która pozwoli mi rozwijać się sportowo.

Od początku mojej przygody z tenisem stołowym miałam dużo szczęścia, ponieważ trafiłam na ludzi, którzy poświęcali mi swój czas, wierzyli we mnie, życzyli mi jak najlepiej i cały czas wspierali mnie w tym co robię. Dlatego, bardzo serdecznie im wszystkim DZIĘKUJĘ.

Pamiętam też, że motywację do pracy miałam dużą również z tego względu, że moja siostra była ode mnie dużo lepsza, a ja nie mogłam pogodzić się z tym, że za każdym razem z nią przegrywałam.

Dziś, jak sądzimy, jej siostra nie miałaby większych szans w pojedynku z Natalią.

Natalia Partyka to osoba popularna nie tylko w Wejherowie. Po Igrzyskach Paraolimpijskich w Atenach na lotnisku w Rębiechowie witał ją m.in. prezydent Gdańska Paweł Adamowicz, a w Wejherowie gościli ją starosta Józef Reszke i prezydent Krzysztof Hildebrandt. Natalia otrzymywała też corocznie nagrody starosty wejherowskiego, a w 2006 roku nagrodę specjalną Prezydenta Miasta Wejherowa.

Podkreślmy raz jeszcze, że Natalia Partyka jest również bardzo dobrą zawodniczką w grze pełnosprawnych i członkinią kadry narodowej seniorek.

Mirosław Odyniecki

Fot. M. Odyniecki i ze strony internetowej Natalii