NIE ŻYJE WEJHEROWSKA POETKA

Maria Magdalena Grzesińska urodziła się w 1936 r. w poznańskim, ale od 1976 r. mieszkała w Wejherowie. Miasto i jego okolice zauroczyły ją i stąd czerpała poetyckie inspiracje. Debiutowała w latach 70. w "Życiu Literackim". Wiersze drukowała też w "Dzienniku Bałtyckim". W 1979 r. otrzymała II nagrodę w konkursie poetyckim organizowanym przez PDK w Wejherowie oraz nagrody w konkursie "Powiew weny" organizowanym przez PiMBP w Wejherowie, a w 2008 r. I nagrodę w kat. poezja w Ogólnopolskim Konkursie "Następcy Herberta" ogłoszonym przez WCK. Jej wiersze znalazły się też w Antologiach Poetów Ziemi Wejherowskiej "ZIEMIO MOJA". Napisała ok. 500 wierszy, 1303 haiku, 300 fraszek i 4 tomiki bajek. Oto trzy z wielu Jej wierszy:

   Ukażcie mi życie bez łez

• Historia życia jest świadkiem przemijania czasu
• czasu dobrego i tego o którym chcesz zapomnieć
• a nie możesz bo twój rozmówca strach
• rozkrusza kopie i rozrzuca je wokół ciebie
•  
• Rozdroże na którym postawiłaś stopę
• daje ci przyjazny znak
• ale ty wiesz swoje – nie ufasz
• zaufanie które rozdawałaś tak hojnie
• układasz do snu
• i mówisz bądź roztropne
• a wielkim tego świata powiadasz
• ukażcie mi życie bez łez
•  
• Próbujesz nawet wskrzesić szczęśliwe chwile
• których nie brakowało
• ale czy takie współistnienie ma sens
•  
• Zastanawiasz się czy uda ci się wyłudzić od Pana Boga
• maleńki skrawek Nieba
• aby kiedyś zamieszkać w nim szczęśliwie
• i prowadzić dialog z Aniołami

   Nie będzie ogrodów

• Marzę by ogromny strumień miłości
• rozszerzył się na cały kraj
• a ogrody jak posażne panny
• z wiankami na głowie
• nie rozsypywały się w popłochu
• postrzępione myśli
• potajemnie niech pogodzą zwaśnionych
• a ci niech wezmą przykład z pracowitych pszczół
• które machając złotymi skrzydełkami do Słońca
• zawierają z nim przymierze
• na zwiększenie produkcji złocistego miodu
•  
• Na rozstajnych drogach wypisano ostrzeżenie
• nie będzie ogrodów
• nie będzie miodu
• skarleje wszystko nawet rozsądek
• tylko chemia będzie się panoszyć
• i raz po raz zasmuci świat
• a droga do przebaczenia będzie coraz dłuższa

   W mojej duszy gra muzyka

• Faliste płomienie zachodzącego słońca
• zatapiają się w srebrne tło migocącego morza
• dogasanie dnia w stygnącym świetle wieczoru
• wywołuje błogi spokój który powoli
• napełnia mą duszę
• niespiesznie odsłaniam  swoje sekrety
• tchnienie powietrza napływające od świerków
• rosnących za oknem
• jest jak melodia argentyńskiego tanga
• w mojej duszy gra muzyka barw szaro-zielonych
• a do serca przenika ciepło
• łagodzące lęki nocy
• Odległe obrazy spotykają się we mnie
• Co wieczór i łączą się z pamięcią miejsc
• znanych mi z lat dziecięcych
• czyżby wpływ czasu był tylko złudzeniem
• myślę że czas zostaje otwartą obietnicą
• niekiedy moje oczy skrzą się
• ognikami ironii
• ale to tylko pozory
• moje barwy ochronne
• ważniejszy jest dla mnie
• motyl bezgłośnie trzepoczący
• ciemnymi skrzydełkami o szybę
• którego muszę uratować

Maria Magdalena Grzesińska ostatnie lata życia spędziła jako pensjonariuszka Domu Pomocy Społecznej w Wejherowie. Odeszła osoba pełna poetyckiej wrażliwości i mimo wszystko pozytywnie patrząca na otaczający ją świat i ludzi. Cześć Jej Pamięci!

Mirosław Odyniecki