NIE PAL

Po zimie trawy są wysuszone i palą się bardzo szybko. W rozprzestrzenianiu ognia pomagają także powiewy wiatru. W przypadku gwałtownej zmiany jego kierunku, pożary bardzo często wymykają się spod kontroli i przenoszą na pobliskie lasy i zabudowania. Ogień z nieużytków niejednokrotnie przenosi się na obszary leśne, niszcząc bezpowrotnie bezcenne drzewostany, które po pożarze odradzają się przez wiele dziesiątek lat.

Wypalanie odpowiada za wyjałowienie ziemi i zahamowanie naturalnego rozkładu roślinności oraz asymilację azotu, a także za przedostawanie się do atmosfery trujących związków roślinnych. Pożary niszczą miejsca lęgowe wielu gatunków zwierząt gnieżdżących się na ziemi i w krzewach. W płomieniach lub na skutek wysokiej temperatury giną owady, ptaki, płazy (żaby, ropuchy, jaszczurki), ssaki (krety ryjówki, jeże, zające, lisy, borsuki, kuny, nornice, badylarki, ryjówki i inne drobne gryzonie). Zginąć mogą nawet zwierzęta domowe oraz duże ssaki leśne - sarny, jelenie czy dziki oraz drobna zwierzyna łowna - bażanty, kuropatwy, zające.

Dym uniemożliwia pszczołom i trzmielom oblatywanie łąk, a ogień uśmierca inne pożyteczne owady i bezkręgowce takie jak: mrówki (niszczone są całe mrowiska), biedronki, dżdżownice, pająki i wije. Wypalanie niszczy rodzimą faunę i florę.

Od palącego się poszycia gleby, zapaleniu ulega podziemna warstwa torfu, który może zalegać nawet do kilkunastu metrów w głąb. Są to pożary długotrwałe (nawet do kilku miesięcy) i wyjątkowo trudne do ugaszenia. Ponadto, w przypadku gdy zwykła łąka po pożarze regeneruje się przez kilka lat, to pokłady torfu potrzebują na to kilku tysięcy lat.

Wypalania traw zabrania prawo.

Ustawa o ochronie przyrody zabrania wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów pod karą aresztu albo grzywny.

Ustawa o lasach zabrania rozniecenia ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu lub nadleśniczego; korzystania z otwartego płomienia oraz wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych. Dotyczy to obszarów leśnych, terenów śródleśnych, jak również każdego terenu w odległości do 100 m od granicy lasu.

qrator