Odeszła red. Regina Osowicka, "Dama w Kapeluszu"

Znaleźli ją tam strażnicy miejscy, strażacy i policjanci wezwani przez opiekunkę Pani Reginy, zaniepokojoną tym, że mimo natarczywego pukania i dzwonienia, jej podopieczna drzwi nie otwiera. Gdy weszli do mieszkania doznali szoku: Pani Regina nie żyła. Wszystko wskazywało, że umarła nagle przed telewizorem, najprawdopodobniej wskutek zawału lub udaru.

Regina Osowicka – Gdaniec (tak brzmiało Jej pełne nazwisko, którego drugiego członu po śmierci męża, Romana Gdańca, zaprzestała używać) urodziła się 10 października 1932 r. w Wejherowie. Jej rodzinny dom znajdował się przy ul. OO. Reformatów 7. Ojciec Konrad, kolejarz, był zawiadowcą zabezpieczenia ruchu pociągów PKP.

Regina Osowicka studiowała polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie w 1955 r. uzyskała dyplom magistra. Potem otworzyła przewód doktorski (Hitlerowskie obozy koncentracyjne na terenie Polski), jednak ze względów rodzinnych nie przystąpiła do obrony tej dysertacji.

W 1958 r. podjęła pracę jako polonistka w wejherowskim LO im. Jana III Sobieskiego. Już pierwszego dnia pracy, w nieco humorystycznych okolicznościach (wzięła go za ucznia zwracając się do niego z prośbą o pomoc), poznaje swego przyszłego męża, który w liceum był nauczycielem historii i przysposobienia wojskowego. Wśród licealistów „Ciocia wieża”, bo tak Ją nazywano ze względu na nieprzeciętny wzrost, cieszyła się wielką estymą. Pracę w LO kończy w 1965 roku i odchodzi do Wydawnictwa Morskiego, gdzie jej kolegą redakcyjnym był Donald Tusk, obecny premier RP. Pod Jej redakcją w WM ukazały się m.in. dwie ważne pozycje: „Okupacja hitlerowska na Pomorzu Gdańskim” Włodzimierza Jastrzębskiego i Jana Szilinga oraz „Gdańsk 1939” Brunona Zwarry. W wydawnictwie pracowała aż do przejścia na emeryturę.

Zajmowała się też tym, co najbardziej lubiła – dziennikarstwem i pisarstwem. Jako dziennikarka zadebiutowała już w 1948 r. mając zaledwie 16 lat! Potem na 40 lat związała się z „Dziennikiem Bałtyckim”, była też dziennikarką Polskiego Radia, stałą felietonistką „Kuriera Wejherowskiego”, przez kilka lat prowadziła autorski program w wejherowskiej TTM „Chopin”.

Jej dorobek pisarski to m.in.: „Bedeker wejherowski” (3 wydania), „Wejherowo w anegdocie” (dwa wydania), „Leksykon wejherowian”, „Moje Wejherowo”, „Wspomnienia”, wydany nakładem Towarzystwa Oświatowego w Gniewinie „Wejherowski kalejdoskop”, czy wydana kilkanaście dni temu nakładem Gminy Wejherowo książka pt. „Las Piaśnicki – niemy świadek hitlerowskiej kaźni”. W dorobku ma również opowiadania publikowane w radiu i czasopismach, esej o św. Maksymilianie Kolbe, foldery o Piaśnicy.

Ostatnio pracowała nad książką – „Wejherowskie Powązki” – zawierającą historię starego wejherowskiego cmentarza, która ukaże się jeszcze w tym roku nakładem UM w Wejherowie oraz nad kolejną pozycją pt. „Elegia piaśnicka”, będącą swoistym spektaklem opartym na Jej wcześniejszych publikacjach o Piaśnicy.

Była laureatką wielu nagród, m. in. prestiżowej nagrody „Media Książce” a także współzałożycielką i długoletnią wiceprezes Komitetu Piaśnickiego, wyróżnioną złotym medalem Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej. Nominowana do nadawanego przez IPN tytułu Kustosza Pamięci Narodowej. Jej kandydaturę poparło osiem organizacji kombatanckich.

Wielokrotnie nagradzana przez Ministerstwo Oświaty za lekcje historii miasta na cmentarzach wejherowskich (dla młodzieży). W 1995 r. zwyciężyła w plebiscycie na najpopularniejszą postać Ziemi Wejherowskiej. Wielokrotnie odznaczana, m. in. Złotym Krzyżem Zasługi, Polcul Foundation, Statuetką Jakuba Wejhera, Nagrodą Remusa, Różą Wojewody, medalami: Zasłużonym Ziemi Gdańskiej, Zasłużonym Ziemi Wejherowskiej, Za Zasługi dla Powiatu Wejherowskiego, Za Zasługi dla Diecezji Pelplińskiej, Gryfa Kaszubskiego, a także medalem Stowarzyszenia im. 1. Polskiej Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka w Bredzie (Holandia).

W 2012 roku Regina Osowicka została pierwszą Honorową Obywatelką Gminy Wejherowo, a na Uniwersytecie Gdańskim powstała o Niej praca magisterska, której autorką jest Katarzyna Albecka.

Ci, którzy bliżej znali Reginę Osowicką, są do dziś pełni podziwu dla jej rozległej i głębokiej wiedzy nie tylko o Wejherowie i Ziemi Wejherowskiej, ale także w wielu innych dziedzinach – literaturze, teatrze, filmie, historii, czy nawet muzyce rockowej.

Red. Regina Osowicka, nazywana ze względu na zamiłowanie do charakterystycznego nakrycia głowy wejherowską DAMĄ W KAPELUSZU, na zawsze wpisała się w historię Wejherowa i Ziemi Wejherowskiej oraz w pamięć ich mieszkańców.

Mirosław Odyniecki