TO NIE ŻART…

Ustawa Prawo wodne przyznaje Skarbowi Państwa – reprezentowanemu przez starostę – prawo pierwokupu gruntów pod stojącymi wodami śródlądowymi. Według przepisów, za takie uznawane są nie tylko jeziora czy naturalne zbiorniki, ale też wody znajdujące się w zagłębieniach terenu stworzonych przez człowieka, a do takich zalicza się także baseny, sadzawki, oczka wodne, czy zbiorniki retencyjne. Według notariuszy i prawników nowe przepisy są absurdalne i będą utrudniać obrót wieloma nieruchomościami.

Od tego roku właściciel posesji na której znajduje się przydomowy basen, oczko wodne lub inny zbiorniki wodny, w przypadku sprzedaży nieruchomości w pierwszej kolejności będzie musiał staroście przedstawić ofertę sprzedaży. Jeżeli prawem pierwokupu jest objęty choćby mały fragment działki (grunt pod oczkiem wodnym), to dotyczy ono całej działki, a więc prawo pierwokupu obejmuje całą nieruchomość gruntową na której znajduje się taki zbiornik wodny wraz ze wszystkimi znajdującymi się na niej zabudowaniami, a nie tylko sam grunt pod oczkiem czy basenem.

W praktyce oznaczać to będzie, że sprzedający działkę zmuszony będzie zawrzeć najpierw warunkową umowę sprzedaży, a następnie notariusz zwróci się do starosty z zapytaniem, czy ten chce skorzystać z prawa pierwokupu. Dopiero po uzyskaniu negatywnej odpowiedzi, będzie można zawrzeć umowę przenoszącą własność. W takich przypadkach starostowie zapewne nie będą korzystać z tego prawa, zwiększy się tylko biurokracja, a obywatele i urzędnicy będą tracić czas zajmując się działaniami nikomu do niczego niepotrzebnymi.

Innym sposobem dla sprzedających nieruchomość z basenem lub oczkiem wodnym jest zwrócenie się z pytaniem do Ministra Środowiska, czy konkretne oczko wodne, basen czy zbiornik, uznać należy za stojące wody śródlądowe, czy też nie.

opr. Tomasz Magulski

źródło: portal komunalny.pl

tomasz.magulski@tubawejherowa.pl