PAMIĘCI "WYKLĘTYCH"

W PRL-u nazywano ich "zaplutymi karłami reakcji", a wszystkie niepodległościowe organizacje, do których należeli określano jako "faszystów", czy "bandy reakcyjne z pod znaku NSZ". Walczyli ofiarnie w obronie wartości jaką była Niepodległość Ojczyzny. Wielu z nich poległo z bronią w ręku, innych zamęczono w więzieniach, a jeszcze inni po okrutnych śledztwach przechodzili pokazowe procesy, które były kpiną z wymiaru sprawiedliwości.

Z okazji Narodowego Dnia Niepodległości w piątek 2 marca o godzinie 18:00 w Stacji Kultura w Rumi, ul. Starowiejska 2, odbędzie się spotkanie które przybliży prawdziwą historię osób walczących w różnych organizacjach zbrojnego podziemia antykomunistycznego. Specjalnymi gośćmi będą kombatanci "wyklęci" - Tadeusz Prus i Włodzimierz Mikuć. W trakcie spotkania odbędzie się także projekcja filmu i wystawa: "Bitwa pod Rząbcem - historia prawdziwa". Spotkanie organizuje Sztafeta Pokoleń Rumia oraz Stowarzyszenie Republikanie - Klub Wejherowo.

Film został wyprodukowany przez Fundację Odzyskajmy Naszą Historię. Na obelisku upamiętniającym bitwę pod Rząbcem z 8 września 1944 roku, bohaterów z NSZ walczących o Niepodległą Polskę nazwano zbirami, zaś kolaborantów z Armii Ludowej, współpracujących z agenturą sowiecką – bohaterami. By położyć kres tym propagandowym kłamstwom powstał fabularyzowany film dokumentalny "Bitwa pod Rząbcem – historia prawdziwa."

Tadeusz Prus (urodzony 14 grudnia 1930 w Rybniku) w 1949 roku wyjechał do Gdyni, gdzie w 1952 roku ukończył Wydział Mechaniczny Państwowej Szkoły Morskiej. W tym samym roku został aresztowany przez UB. Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku wydał wyrok – 7,5 lat więzienia za przynależność do organizacji niepodległościowej "KRAJ" i organizowanie zbiorowego słuchania audycji radiowych z "państw kapitalistycznych". Po kategorycznym odrzuceniu propozycji współpracy z UB przewieziony został do pojedynczej celi więzienia w Rawiczu – jednego z najcięższych więzień w Polsce. Następnie odbywał karę w kopalniach węgla kamiennego pracując niewolniczo pod ziemią.

Por. Włodzimierz Mikuć, ps. "Wiś" i "Jarema", żołnierz 1 Wileńskiej Brygady AK, uczestnik operacji "Ostra Brama", świadek "procesu szesnastu", więzień w Łubiance i łagrach, Prezes Okręgu Wileńskiego Światowego Związku Żołnierzy AK. "Do lasu" poszedł w listopadzie 1943 roku. Miał wtedy 16 lat. Trafił do 1 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej której dowódcą był por. Czesław Grąbczewski "Jurand". Brygada działała na północ od Wilna. Po rozbrojeniu i uwięzieniu oddziałów AK przez Armię Czerwoną udało mu się uciec i dołączyć do Oddziału Samoobrony Wileńskiej AK pod dowództwem por. Serbiusza Kościałkowskiego "Fakira". Oddział działał od sierpnia 1944 roku do 24 marca 1945 roku. 4 lutego 1945 r., gdy po całodziennym boju z NKWD w miejscowości Raubiszki zginął "Fakir", Włodzimierz Mikuć przejąłem po nim dowództwo. Ostatni bój oddziału miał miejsce w miejscowości Ławrze koło Ośmian. Oddział rozbito i wzięto do niewoli. Włodzimierz Mikuć był więziony kolejno w Wilnie na Łukiszkach a potem w Moskwie na Łubiance. Skazany na 8 lat łagru trafił na północny Ural gdzie pracowałem przy wyrębie lasu razem z kryminalistami. W 1950 przewieziony został do Karagandy. W marcu 1953 r. trafił do Akmeńska na zsyłkę. W listopadzie tego roku dołączył do Polaków którzy w ramach umowy repatriacyjnej zostali przetransportowani do Polski. Tak przyjechał na Wybrzeże.

qrator